The Class Reunion Payback

"Bakit mo inaway ang kliyente sa reunion?! Binaligtad niya ang P10-million contract natin!"

Grabe ang lakas ng hiyaw ng tatay niya sa kabilang linya ng phone, sapat na sapat para marinig ng mga dating kaklase namin na nakapaligid sa amin ngayon dito sa isang sikat at mamahaling hotel ballroom sa Bonifacio Global City. Sampung taon na ang nakakalipas simula nung huli kaming magkita-kita pagkatapos ng high school graduation, at ngayong gabi ang nakatakdang grand batch reunion namin.

Nung high school ako, literal na ako ang ginawang paboritong target ng pang-aasar ng buong klase, lalo na ng grupo ni Ethan. Mahirap lang ang pamilya ko noon. Naalala ko pa na pumapasok ako na suot ang mga kupas at may kaunting tastas na lumang uniform na lungsod pa ang nagbigay, at ang baon ko araw-araw ay simpleng kanin at tuyo o pritong itlog na nakalagay lang sa lumang plastic na lalagyan ng ice cream. Palagi akong pinagtatawanan ni Ethan sa tuwing oras ng tanghalian, tinatabig ang pagkain ko, at tinatawag akong "pulubi ng batch." Tiniis ko ang lahat ng kahihiyan, puyat, at matinding pagod noong mga panahong iyon para lang makatapos ng pag-aaral at makatulong sa mga magulang ko.

Pagkatapos ng sampung taon ng tahimik na pagtatrabaho at pag-asikaso sa sarili kong karera sa ibang bansa, nagpasya akong pumunta sa reunion ngayon. Nagsuot lang ako ng napakasimpleng itim na t-shirt at maong, dahil para sa akin, ang mahalaga ay makita ko ang mga tunay kong kaibigan.

Pero bago pa man ako makalapit sa main table ng mga lumang tropa ko, hinarangan na agad ako ni Ethan. Suot niya ang isang mamahaling branded na suit, may hawak na baso ng alak, at panay ang flex sa harap ng lahat tungkol sa malaking construction company ng pamilya niya. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa habang may mapait na ngiti sa kanyang mga labi.

"Wow, Kendrick, mukhang walang nagbago sa sampung taon ah? Kupas pa rin ang porma natin, parang nung high school lang," malakas niyang sinabi para marinig ng lahat, sabay tawa nang mapang-asar. "Sabi ko naman sayo noon, kung hindi ka marunong makisabay sa karangyaan ng buhay, mananatili ka talagang nasa gilid lang habang pinapanood kaming umaangat."

Hindi ko siya pinansin. Kinuha ko lang ang aking name card mula sa lamesa ng registration desk at isinabit ko ito sa aking dibdib habang diretso ko siyang tinititigan.

Sakto namang biglang mag-vibrate nang napakalakas ang phone ni Ethan na nasa bulsa ng kanyang suit jacket. Kitang-kita ang rehistro ng pangalan ng tatay niya sa screen bilang caller. Pindot niya ang answer button at isinandal sa tenga niya habang nakatingin pa rin sa akin nang may pagmamataas.

Pero hindi pa siya nakakapagsalita ng "Hello, Pa," sumabog na agad ang boses ng tatay niya mula sa speaker, punong-puno ng matinding panic at galit: "Bakit mo inaway ang kliyente sa reunion?! Binaligtad niya ang P10-million contract natin! Ngayong gabi mismo pinatigil niya ang lahat ng padala ng pondo sa atin!"

Dahan-dahang nawala ang kayabangan sa mukha ni Ethan. Ang kanyang mga labi ay literal na nanginginig sa takot habang dahan-dahan siyang pinihit ng kanyang katawan upang tingnan nang mabuti ang nakasulat sa pangalan at posisyon ng hawak kong name card.

Dahan-dahang nawala ang kayabangan sa mukha ni Ethan. Ang kanyang mga labi ay literal na nanginginig sa takot habang dahan-dahan siyang pinihit ng kanyang katawan upang tingnan nang mabuti ang nakasulat sa pangalan at posisyon ng hawak kong name card.

Ang nakasulat doon sa pangalan ko ay: Kendrick Reyes – Managing Director and Lead Investor, Apex Global Group.

Ito ang mismong multi-million international holding firm na noong nakaraang buwan pa nag-o-audit at nakikipagnegosasyon para pondohan ang bagsak na kumpanya ng tatay ni Ethan. Ang aking lagda at pagsang-ayon lang ang tanging kailangan para tuluyang ma-approve ang P10-million infrastructure contract na inaasahan nilang magliligtas sa kanila mula sa pagkalugi.

"K-Kendrick... ikaw yung main investor ng Apex?" nauutal na si Ethan, ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay at nagsisimula nang pagpawisan habang dahan-dahang ibinababa ang kanyang phone na patuloy pa ring sumisigaw ang tatay niya.

"Oo, Ethan. Ako nga yung 'pulubi' na tinatawanan mo kanina dahil kupas ang porma ko," kalmado kong sinabi habang kinuha ko ang baso ng juice sa lamesa at humigop nang kaunti. "Noong isang linggo pa ipinasa sa akin ng aking secretary ang background profile ng kumpanya niyo para sa huling pirma ko ngayong gabi. Gusto ko sanang makita kung may integridad ba ang mga taong hahawak ng pera ko, kaya nagsuot ako ng simple para mag-obserba."

Lahat ng mga dating kaklase namin na nakapaligid sa amin, kabilang ang mga dati kong guro, ay sabay-sabay na tumahimik sa matinding gulat nung mapagtanto ang totoong sitwasyon.

"Kendrick, bro, pasensya na talaga! Alam mo namang biruan lang nung high school yung mga nagawa ko, hindi ko naman alam na ikaw pala ang big boss ngayon!" desperadong pagmamakaawa ni Ethan habang lumalapit sa akin, halos lumuhod na siya sa harap ng lamesa habang pinapanood ng buong batch ang kahihiyan niya.

"Hindi biro ang panlalait mo sa mga taong inaakala mong mas mababa sa iyo, Ethan," direkta at walang emosyon kong sagot habang inilalabas ko ang phone ko upang magpadala ng isang text message sa aking legal at finance team sa Manila. "Tinawagan ko na ang aking office kanitang limang minuto lang ang nakalipas nung simulan mo akong bastusin sa tapat ng pintuan. Opisyal ko nang ipinatigil ang release ng pondo. cancelled na ang kontrata ng pamilya mo sa amin."

"Bro, pakiusap huwag! Masisira ang buong negosyo ng tatay ko, mawawalan kami ng ari-arian kapag binaligtad mo ito!" hysterikal na sigaw niya habang umiiyak, pero dahan-dahan ko siyang tinalikuran at lumakad ako patungo sa kabilang dulo ng ballroom kung saan nandoon ang mga tunay kong kaibigan na trinato ako nang maayos noon kahit walang-wala ako.

Nakahinga ako nang malalim habang masayang nakikipag-kwentuhan sa mga taong nagpahalaga sa akin noong una pa lang. Narinig ko na lang mula sa mga katabi ko na mabilis na lumabas ng hotel si Ethan na hiyang-hiya habang panay ang iyak at pakikipag-away sa tatay niya sa tawag dahil sa matinding kahihiyang idinala niya sa kanilang pamilya.

Napatunayan ko sa sarili ko ngayong gabi na ang totoong tagumpay at pagbawi ay hindi nakukuha sa pagsusuot ng mamahaling damit o sa pagyayabang sa harap ng iba, kundi sa pagpapanatili ng iyong katapatan at pagpapakumbaba habang binuo mo ang iyong buhay gamit ang sarili mong pagsisikap. Handa na akong magpatuloy sa aking karera nang may buong kapayapaan sa puso, malaya sa mga anino ng nakaraan.