"Pinsan, pakiusap naman, P30,000 na lang talaga ang kulang para ma-secure namin yung dream wedding supplier ko. Kapag pinahiram mo ako, ikaw ang gagawin kong VIP guest sa pinaka-special na table."
Umiiyak at halos magmakaawa sa akin sa tawag yung pinsan kong si Hazel noong isang buwan. Naawa naman ako kasi alam kong pangarap ng bawat babae ang isang magandang kasal. Kahit alam kong medyo gipit din ako dahil marami akong personal na binabayaran dito sa Maynila, pinilit kong gumawa ng paraan. Nag-overtime ako sa trabaho at binawasan ko ang budget ko sa pagkain para lang maipon ang halagang hinihingi niya bilang tulong. Inisip ko na lang na pamilya kami, at isang beses lang naman siyang ikakasal.
Nung i-GCash ko sa kanya ang pera, tuwang-tuwa si Hazel. Sabi pa niya sa text, "Hinding-hindi ko makakalimutan ang tulong mo, pinsan. Asahan mo ang VIP treatment para sayo sa kasal ko." Kampante ako na naging mabuti akong kapamilya.
Kaso, ngayong hapon, dumating ang opisyal na wedding invitation sa boarding house ko via courier. Sobrang elegant ng card, kulay gold at may silk ribbon pa. Excited ko itong binuksan para tignan ang seating arrangement at kung anong gown design ang babagay sa akin para sa VIP table.
Pero habang binabasa ko ang listahan ng mga pangalan ng kasama sa main pavilion at VIP area, unt-unting nawala ang ngiti sa labi ko.
Hinalughog ng mga mata ko ang bawat sulat, pero wala ang pangalan ko. Hinanap ko sa dulo ng secondary list, pero hindi pa rin doon nakasulat ang pangalan ko. Hanggang sa mapansin ko ang isang maliit at manipis na piraso ng papel na naka-pin sa likod ng main card. Sulat-kamay ito ni Hazel.
Ang nakasulat: "Pinsan, pasensya na talaga. Sobrang limited kasi ng seats para sa VIPs ngayon dahil sa budget constraints, paki-intindi na lang. Huwag ka na lang sanang pumunta sa mismong venue para hindi nakakahiya sa mga high-end guests ng banyaga kong fiancé. Babayaran ko na lang ang utang ko sayo kapag nakaluwag-luwag kami pagkatapos ng honeymoon."
Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang unpolished na sakit at insulto ay sabay na gumuhit sa buong dibdib ko. Ang perang ipinahiram ko sa kanya para makuha ang dream wedding niya, ginamit lang pala niya para i-set up ang isang marangyang event kung saan ikinahihiya niya ang presensya ko dahil lang sa galing ako sa simpleng pamilya. ATM card lang pala ang silbi ko sa kanya.
Habang nanginginig ang mga kamay ko sa galit, biglang nag-vibrate ang phone ko sa palad ko. Isang automated notification mula sa account setup management tool ng kumpanya ko ang biglang lumabas sa screen.
It was a dashboard confirmation system string from the premium events management firm kung saan ako nagtatrabaho bilang lead financial controller sa Manila. Laking gulat ko nang makita kong ang naka-hold na malaking billing statement para sa nalalapit na engrandeng reception sa isang luxury hotel ay sa pangalan nina Hazel at ng kanyang fiancé. At ang account status na kasalukuyang nakabinbin dahil hindi pa lubos na nababayaran ang natitirang security deposit? It was the exact catering and venue setup service that my company regulates. Ang digital authorization signature ko bilang financial officer ang tanging kailangan para tuluyang ma-activate o tuluyang ma-cancel ang booking nila para sa susunod na weekend.
Nawala ang luha sa mga mata ko, at ang nanginginig kong system ay biglang napuno ng isang malamig at kalkuladong desisyon. Inayos ko ang suot ko, hinarap ko ang monitor ng computer ko, at pinihit ko ang patakaran ng transaksyon na ito nang walang anino ng pag-aalinlangan.
Hindi ko tinawagan si Hazel para makipag-away. Ginamit ko ang aking posisyon sa kumpanya para magpatupad ng isang manual override. Dahil lumampas na sila sa itinakdang deadline para sa full liquidation ng balance, pinalitan ko ang account status ng kanilang wedding reception to [RESERVATION CANCELLED: INSUFFICIENT DEPOSIT FUNDS]. Agad kong binalik ang P30,000 sa personal savings account ko mula sa hawak nilang system hold holding lines ng auxiliary accounts.
Hindi pa nakakalipas ang tatlong oras, sunod-sunod na ang tawag at text ni Hazel sa phone ko. Puno na ng panic at iyak ang unedited na boses niya nang sagutin ko ang panghuling tawag.
"Chloe! Pakiusap tulungan mo ako! Biglang kinansela ng hotel yung reservation namin para sa kasal next linggo! Sabi ng coordinator may financial hold daw ang account, baka pwedeng kausapin mo yung boss mo sa kumpanya para ma-override ang system!" hysterikal na sigaw ni Hazel sa kabilang linya.
"Wala nang kakausapin, Hazel," malamig at direkta kong sagot. Ang boses ko ay tahimik ngunit mariin. "Ako mismo ang nagkansela ng booking niyo ngayong hapon."
"Ano?! Bakit mo ginagawa sa akin ito? Pinsan mo ako! Masisira ang kasal ko, nakakahiya sa pamilya ng fiancé ko!"
"Sabi mo sa note na ipinadala mo, limited ang seats para sa mga VIPs kaya huwag na akong pumunta dahil nakakahiya ako sa mga high-end guests mo," sabi ko habang tinitignan ang nakalatag na marangyang imbitasyon sa lamesa ko. "Dahil limited naman pala ang budget niyo, tinulungan lang kita. Binawi ko na ang P30,000 na ipinahiram ko sayo para mabawasan ang gastusin niyo. At dahil kinansela ko ang catering at venue, wala na kayong proproblemahing high-end guests ngayon."
"Chloe, parang awa mo na! Iuurong ko ang seating arrangement, gagawin kitang main VIP guest sa tabi ko, paki-activate lang ulit ang venue!" pagmamakaawa niya habang humahagulhol sa iyak.
"Tapos na ang kasal na binayaran ng sakripisyo ko, Hazel. Humanap kayo ng ibang lugar na angkop sa limited niyang pagkatao," sabi ko bago ko tuluyang ibaba ang tawag at i-block ang numero niya sa lahat ng messaging tools ko.
Nakahinga ako nang malalim habang tinitignan ko ang aking restored bank account log. Masakit na malaman na gagamitin ka lang ng sarili mong kamag-anak para sa karangyaan, pero mas masarap sa pakiramdam na alam kong may kakayahan akong bawiin ang sarili kong dignidad. Handa na akong magpatuloy sa buhay, na may buong kontrol, at walang filters.
0 Comments