"Hindi ko kayang ituloy ang kasal niyo ni Alex kung ako pa rin ang tinatawagan at iniisip mo gabi-gabi."
Literal na huminto ang tibok ng puso ko habang nakatitig ako sa lock screen ng phone ng fiancé kong si Kim. Umalis lang siya sandali para bumili ng kape sa labas, at naiwan niya ang phone niya sa mismong dining table namin. Dalawang linggo na lang bago ang kasal namin. Dapat masaya ako, dapat excited ako, pero ang ending, heto ako ngayon, parang tangang nakatayo habang unt-unting nadudurog ang buong mundo ko.
Para sa relasyon namin sa loob ng limang taon, binigay ko ang lahat. Grabe ang kayod ko gabi-gabi, nagpapakamatay ako sa trabaho dito sa Manila at nagtitiis sa mumurahing instant noodles sa maliit kong boarding house para lang makaipon para sa pangarap naming kasal at downpayment ng sarili naming bahay. Ginawa ko siyang priority sa lahat ng bagay dahil akala ko, siya na talaga ang endgame ko.
Pero nitong mga nakaraang buwan, ramdam kong may mali. Palagi siyang malamig, maikli mag-reply, at kapag tinatanong ko kung bakit parang lumalayo siya, ang palaging bulyaw niya sa akin ay, "Ang praning mo naman, stressed lang ako sa mga wedding prep!" Naniwala ako. Inisip ko baka pagod lang talaga siya.
Hanggang sa umilaw ang phone niya sa harap ko ngayong gabi. Isang pop-up notification mula sa iMessage ang lumabas, at ang pangalan ng sender ang tuluyang bumasag sa akin.
Galing kay Kenneth, ang matalik kong kaibigan simula nung bata pa kami, at ang lalaking kinuha ko para maging Best Man ko.
Nakasulat doon ang totoong katotohanan na hindi ko kailanman inakala: "Hindi ko kayang ituloy ang kasal niyo ni Alex kung ako pa rin ang tinatawagan at iniisip mo gabi-gabi. Sabihin mo na sa kanya ang totoo bago mag-weekend."
Grabe ang naramdaman kong hapdi at galit sa dibdib ko. Ang dalawang tao na pinakaminahal at pinagkatiwalaan ko, magkasabwat na ginagawa akong tanga habang ako naman ay tinitiis ang gutom at pagod para lang sa engrandeng kasal na 'to.
Pero imbes na magwala, mag-iiyak, o mag-scandal kapag balik niya, pinili kong huminga nang malalim. Kinuha ko ang phone ko, pinicturan ko ang text ni Kenneth bilang risibo, at ibinalik ko ang phone niya sa dating pwesto na parang walang nangyari. Pagpasok niya ng pinto dala ang kape, ngumiti ako nang normal. Hindi ko ipinakita na alam ko na ang sikreto nila.
Dumating ang mismong araw ng kasal. Ang buong venue sa isang sikat na garden resort sa Antipolo ay napuno ng mga kamag-anak at kaibigan namin. Suot ko ang aking barong, nakatayo ako sa harap ng altar habang nasa tabi ko si Kenneth bilang Best Man. Nakangiti siya sa akin, tinatapik pa ang balikat ko na parang napakatapat niyang kaibigan.
Nagsimula ang tugtog. Bumukas ang pinto at naglakad si Kim sa aisle suot ang kanyang puting wedding gown. Maganda siya, pero sa mga mata ko, wala na ang dating paghanga. Alam ko na ang totoo.
Nang makarating si Kim sa tabi ko sa harap ng pari, lumingon ako sa kanila pareho. Bago pa makapagsalita ang pari para sa seremonya, kinuha ko ang microphone sa stand.
"Gusto ko lang magpasalamat sa lahat ng pumunta ngayon," panimula ko, dinig ang boses ko sa buong sound system ng venue. "Pero ang kasal na ito ay hindi na matutuloy."
Nagkaroon ng matinding bulungan ang mga bisita. Si Kim ay biglang namutla, at si Kenneth naman ay napahakbang pabalik sa gulat.
"Alex, anong klaseng biro ba ito? Nakakahiya sa mga bisita!" inis na bulong ni Kim habang sinusubukan niyang hawakan ang braso ko.
"Hindi ito biro, Kim," sabi ko nang direkta at walang emosyon habang inilalabas ko ang phone ko na naka-connect sa malaking projector screen sa gilid ng altar, na dapat ay gagamitin para sa aming prenup video.
Pinalabas ko sa screen ang picture ng text message ni Kenneth, kasama ang iba pang mga usapan at hotel bookings sa pangalan nilang dalawa na nahanap ko nung mga nakaraang araw. Kitang-kita ng buong pamilya ni Kim at mga magulang ni Kenneth ang kataksilan na ginagawa nila sa likod ko.
Hiyang-hiya si Kenneth habang sinisimulan siyang sugurin ng sarili niyang ama dahil sa kahihiyang idinala niya sa pamilya. Si Kim naman ay napaupo sa sahig habang umiiyak at nagmamakaawa sa harap ng altar.
"Para sa inyong dalawa, isinasalin ko na ang buong billing ng kasal na 'to sa mga pangalan niyo. Lahat ng non-refundable downpayments sa catering, venue, at coordinator na galing sa pera ko, itinuturing ko nang bayad sa limang taon na pagiging tanga ko," malamig kong sinabi habang ibinababa ko ang microphone. "Bagay kayo sa isa't isa. Magpaksal kayo kung gusto niyo."
Tinalikuran ko silang dalawa sa harap ng altar. Lumakad ako nang diretso palabas ng simbahan, hinubad ko ang aking barong jacket, at sumakay ako sa aking sasakyan nang may buong kapanatagan.
Walang iyak, walang sigawan, at walang gulo. Ginamit ko ang mismong engrandeng event na pinangarap nila para ipakita sa lahat ang totoong kulay nila. Habang nagmamaneho ako pabalik ng Maynila sa ilalim ng magandang sikat ng araw, naramdaman ko ang tunay na laya. Handa na akong magsimula muli, na may buong kapayapaan, at para naman sa sarili kong buhay.
0 Comments