"Babe, huwag ka munang lumipad dito sa Cebu sa susunod na buwan ha? Kararating ko lang dito sa bagong studio unit ko, sobrang liit at magulo pa ng mga gamit. Mag-ipon muna tayo para sa future natin."
Ito ang huling text sa akin ng boyfriend kong si Jayvee kagabi. Dalawang taon na kaming nasa isang long-distance relationship dahil kailangan niyang lumipat ng Cebu para sa bagong trabaho, habang ako naman ay naiwan dito sa Maynila. Para sa relasyon na 'to, binigay ko ang lahat. Nagpapakamatay ako sa pagtatrabaho bilang isang freelance social media designer, nagpupuyat gabi-gabi at nagtitiis sa mumurahing instant noodles sa boarding house ko para lang makatipid at makabili ng ticket tuwing may pagkakataon.
Nung sinabi niya sa akin noong isang linggo na natapos na ang kontrata niya sa luma niyang apartment at kailangan niyang lumipat sa isang mas maliit at mas murang studio room para daw makatipid sa aming wedding fund, natuwa ako. Sabi ko sa sarili ko, grabe talaga si Jayvee, gumagawa talaga siya ng paraan para sa amin.
Kaso, nitong mga nakaraang buwan, ramdam kong may kakaiba. Palagi siyang busy, madalas hindi sumasagot sa mga video calls ko, at kapag nagtatanong ako kung bakit parang lumalamig ang pakikitungo niya, ang palaging bulyaw niya sa akin ay, "Ang praning mo naman, stressed lang ako sa adjustment dito sa Cebu!" Naniwala ako kasi mahal ko siya.
Kaya para makabawi, nag-ipon ako nang palihim, bumili ng maagang flight ticket, at lumipad ako patungong Cebu ngayong umaga nang walang pasabi para i-surprise siya. Nakuha ko ang address ng bagong studio room niya sa pamamagitan ng resibo ng courier service na ginamit niya noong nagpadala siya ng mga luma niyang libro sa Manila.
Alas-onse ng umaga nang makarating ako sa tapat ng pintuan ng room 405 ng isang condominium sa downtown Cebu. Kabit-kabit ang kaba at excitement sa dibdib ko habang dahan-dahang kumatok sa pinto.
Narinig ko ang mahinang yabag ng mga paa mula sa loob. Pero nung tuluyang bumukas ang pinto, parang gumuho ang buong mundo ko at tuluyang tumigil ang paghinga ko sa tinitirikan ko.
Hindi si Jayvee ang nagbukas ng pinto. Isang napakagandang babae ang bumungad sa akin. At ang pinakamasakit na parte? Suot-suot niya ang isang oversized maroon college hoodie. Ang eksaktong hoodie ni Jayvee na may nakasulat na pangalan niya sa likod—ang paborito niyang suot na sinabi niya sa akin noong isang taon na nanakaw daw sa laundry shop kaya hindi na niya maipakita sa akin.
"Yes, looking for who?" maarteng tanong ng babae habang nakasandal sa gilid ng pinto.
Grabe ang naramdaman kong hapdi at galit sa dibdib ko. Ang hoodie na pinag-awayan pa namin noon dahil sabi niya ay nawala, suot-suot ng ibang babae sa loob ng kwartong sinabi niyang maliit at tinitirhan niya mag-isa para lang makatipid para sa amin.
Bago pa ako makasagot, narinig ko ang boses ni Jayvee mula sa banyo ng kwarto. "Babe, sino yan? Dumating na ba yung inorder mong pagkain sa Grab?"
Paglabas ni Jayvee na nakasando lang, literal na nanigas siya nang makita ang mukha ko. Namutla siya nang husto at halos mabitawan ang hawak niyang towel.
"H-Hazel?! Anong ginagawa mo rito? Bakit ka nandito sa Cebu?" nauutal niyang tanong habang pilit na humahakbang papalapit sa akin.
Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagwala, at hindi ko sinugod ang babae para sabunutan. Sa loob ng dalawang taon na pagiging malayo namin, natutunan kong maging kalmado kapag sobrang sakit na ng sitwasyon. Tumingin lang ako sa kanilang dalawa, inilabas ko ang aking phone, at pinicturan ko silang dalawa na magkasama sa tapat ng pinto kasama ang hoodie na suot ng babae bilang huling risibo ko.
"Hazel, pakinggan mo muna ako, pinsan ko lang siya! Nakikitira lang muna siya rito dahil naghahanap ng trabaho," mabilis at desperadong pagsisinungaling ni Jayvee habang sinusubukan niyang hawakan ang mga kamay ko.
"Pinsan? Sabay ba kayong natutulog sa iisang kama ng pinsan mo, Jayvee?" malamig kong sagot habang itinuturo ng mga mata ko ang loob ng studio unit kung saan kitang-kita ang mga couple items at litrato nilang dalawa na nakadikit sa salamin. "Huwag mo na akong gawing tanga. Tapos na tayo."
"Babe, pakiusap huwag mong gawin sa akin ito! Paano ang mga pangarap natin sa Manila? Mahal kita!" umiiyak na si Jayvee sa harap ng pinto habang ang babae naman sa tabi niya ay hiyang-hiya na ring nakatungo.
Hindi ko na siya pinakinggan. Habang pababa ako sa elevator, hindi ko na pinigilan ang pagbuhos ng mga luha ko, pero ramdam ko na ito na ang huling beses na iiyakan ko siya. Imbes na bumalik agad sa Maynila na sawi, dumeretso ako sa isang sikat na luxury resort sa Mactan. Ginamit ko ang perang matagal kong ipinon na pondo sana para sa pagbisita sa kanya para i-book ang sarili ko sa isang magandang suite room para sa isang buong linggong bakasyon.
Tinawagan ko ang mga matalik kong kaibigan sa Manila via FaceTime habang nakaharap sa magandang dagat ng Cebu. Nag-order ako ng masasarap na pagkain at doon ko napagtanto na ang tagal kong binalewala ang sarili kong saya para lang sa isang lalaking hindi naman ako pinapahalagahan.
Pinost ko sa aking Instagram ang mga litrato ng masarap kong bakasyon kasama ang caption na: "Finally choosing myself. New chapter, no regrets. 🌊✨" In-unfriend ko at ni-block ko si Jayvee sa lahat ng social media accounts ko nang may buong kapayapaan sa puso ko. Ang totoong resbak ay hindi ang makipag-away sa tapat ng pinto, kundi ang ipakita sa kanila na kaya kong mabuhay nang mas masaya, mas marangya, at mas malaya nang wala sila.
0 Comments