The Shared Location

"Babe, huwag mo na akong tawagan mamaya ha? Magsisimula na yung corporate seminar namin dito sa Taguig. Sobrang higpit ng management ngayon, bawal buksan ang phone habang ongoing ang presentation."

Ito ang huling text sa akin ng girlfriend kong si Trish kanilang alas-otso ng gabi. Bilang supportive na boyfriend sa loob ng apat na taon, nag-reply ako ng "I love you" at sinabihan ko siyang galingan niya. Buong-buo ang tiwala ko sa kanya. Alam ko kung paano niya pinaghirapan ang promotion niya nitong mga nakaraang buwan, kaya kahit madalas na siyang gabihin at mawalan ng oras sa akin, iniintindi ko. Sabi ko sa sarili ko, para naman ito sa plano naming kasal sa susunod na taon.

Para sa relasyong 'to, ibinigay ko ang lahat. Nagpakamatay ako sa trabaho bilang network systems engineer sa Manila, nag-o-overtime gabi-gabi, at nagtitiis sa instant noodles sa maliit kong boarding house para lang makaipon para sa pangarap naming bahay. Sobrang simple at tipid ng buhay ko rito, pero okay lang, basta alam kong maayos ang kinabukasan namin.

Kaso, nitong huling dalawang linggo, napapansin kong palagi na siyang may tinatagong password sa phone niya. At kapag tinatanong ko kung bakit hindi niya sinasagot ang mga tawag ko, ang palaging unedited na bulyaw niya sa akin ay, "Napakaselan mo naman, nagtatrabaho lang yung tao!"

Kaninang alas-onse ng gabi, nagising ako dahil sumakit ang ulo ko sa sobrang pagod. Sinubukan kong tingnan ang phone ko kung nag-text na siya kung pauwi na siya. Walang chat. Dahil nag-aalala ako sa kaligtasan niya dahil gabi na, binuksan ko ang Find My app sa iPhone ko; isang features na matagal na naming binuo para sa security ng isa't isa tuwing bumibiyahe.

Akala ko makikita ko ang location niya na gumagalaw paalis ng Taguig. Pero nung mag-refresh ang system map, biglang tumigil ang paghinga ko.

Active ang location niya. Pero hindi ito galing sa isang corporate office o convention center. Ang pulang pin ng GPS ay direktang nakaturo sa isang sikat na boutique hotel downtown.

Agad na gumulo ang system ng utak ko sa takot, pagkalito, at matinding kaba. Baka nag-glitch lang ang network. Agad kong kinuha ang susi ng motor ko at mabilis akong nag-drive patungo sa hotel na ipinapakita sa mapa, pilit kong kinakalma ang sarili ko habang bumabaybay sa kahabaan ng highway ng Maynila.

Pagdating ko sa tapat ng hotel, dire-diretso akong pumasok sa lobby. Lumapit ako sa gilid ng water fountain habang nanginginig ang mga kamay ko sa tindi ng adrenaline.

Eksakto namang bumukas ang pinto ng main elevator sa tapat ko.

Literal na nagdilim ang paningin ko sa nakita ko. Lumabas mula sa elevator si Trish, suot ang isang mamahaling dress na hindi ko kailanman nakikitang isinuot niya kapag kasama ako. Tuwang-tuwa siyang tumatawa habang malambing na nakasandal ang ulo niya sa balikat ng lalaking kasama niya, habang ang kanilang mga daliri ay mahigpit na magkahawak.

Ang lalaking 'yun ay si Bryan; ang sarili kong childhood best friend, at ang lalaking kinuha ko para maging Best Man sa nalalapit naming kasal.

Ang purong galit at matinding sakit ay sabay na sumabog sa buong katawan ko habang nakatayo ako sa lobby ng hotel. Ang dalawang tao na pinagkatiwalaan ko ng buong buhay ko, ang dalawang tao na isinama ko sa bawat pangarap ko, sila pa pala ang patagong sumasaksak sa likod ko habang ako ay nagpapakamatay sa pagtitipid at pagtatrabaho sa Manila.

Hindi ako sumigaw. Pinalitan ko ang panginginig ng mga kamay ko ng isang malamig at kalkuladong manual override para sa sitwasyon. Inilabas ko ang aking phone, itinalas ko ang camera lens, at kinuha ko sila ng isang malinaw at unpolished na video clip habang naglalakad sila patungo sa entrance ng hotel na magkahawak-kamay.

Nang mapansin nila ang flash ng phone ko, sabay silang napalingon. Mabilis na binitawan ni Trish ang kamay ni Bryan, habang si Bryan naman ay literal na namutla at hindi nakagalaw sa tinitirikan niya.

"M-Mark?! Anong ginagawa mo rito? Akala ko ba natutulog ka na sa boarding house mo?" nauutal na tanong ni Trish, ang kanyang boses ay puno ng matinding panic.

"Bakit, Trish? Natatakot ka ba na maabutan ko ang corporate seminar mo rito sa hotel?" malamig kong sagot, ang boses ko ay tahimik ngunit mariin. "Bryan, mukhang advance naman ang pag-asikaso mo sa mga tungkulin mo bilang Best Man ah."

"Bro, pakinggan mo muna kami, walang malisya ito, nagkausap lang kami tungkol sa mga preparasyon sa kasal niyo," pagsisinungaling pa ni Bryan, sinusubukan pang i-override ang system ng sitwasyon.

"Tapos na ang mga kasinungalingan niyo," sabi ko sabay pakita sa kanila ng system dashboard ng aking bank app.

Ang hindi alam nina Trish at Bryan, ang joint savings account na binuo namin ni Trish para sa kasal at sa downpayment ng bahay ay nakarehistro sa ilalim ng aking master access profile sa bangko, dahil ako ang gumagawa ng network integration ng kanilang security log-ins. Sa loob ng limang minuto habang naglalakad sila palabas ng elevator, ginamit ko ang aking administrative key upang i-withdraw ang buong P350,000 na laman ng account na halos 90% ay galing sa sarili kong sahod at overtime pay.

"Mark! Bakit zero balance ang joint account natin?! Ibalik mo yan, may mga kailangan pa tayong bayaran na supplier bukas!" hysterikal na sigaw ni Trish nang makita ang notification alert sa phone niya.

"Walang supplier na babayaran, Trish. At lalong walang kasal na magaganap," malamig kong isinampal sa harap nila ang singsing na binili ko na nasa bulsa ko, bago ko ito itinapon sa basurahan sa gilid ng lobby. "Lahat ng perang pinaghirapan ko, kinuha ko na. At ang kotse na ipinahiram ko sayo nitong mga nakaraang buwan, naka-hold na rin ang GPS system niyan gamit ang remote network ko. Mamaya, hahatakin na yan ng bangko."

"Bro, huwag mo namang gawin sa amin ito! Masisira ang reputasyon ko sa kumpanya kapag nalaman ng management ang scandal na 'to!" pagmamakaawa ni Bryan dahil alam niyang ang video na hawak ko ay pwedeng maging mitsa ng termination niya sa HR compliance division ng aming kumpanya kung saan ako ang senior administrator.

"Dapat nag-isip kayo bago niyo ginawang laro ang tiwala ko," tinalikuran ko sila habang naririnig ko ang hysterikal na pag-iyak ni Trish at ang pagmamakaawa ni Bryan habang sinusubukan nila akong habulin sa labas ng hotel.

Sumakay ako sa motor ko at hinarap ko ang malamig na hangin ng madaling araw pabalik ng Maynila. Masakit na matraydor ng mga taong mahal mo, pero mas masarap sa pakiramdam na alam kong binaligtad ko ang laro gamit ang sarili kong kapangyarihan at integridad. Malaya na ang puso ko mula sa kanila, at handa na akong bumuo ng buhay na para naman sa sarili ko, na walang anino ng panloloko.