"Baguhan ka lang dito, mag-linis ka na lang sa gilid."
Grabe ang tindi ng ugali ng ilang tao kapag akala nila wala kang power. Kakalapag ko lang sa bago kong role bilang CEO ng isang napakalaking logistics firm dito sa Pasay. Dahil bago pa lang ako at hindi pa nila nakikita ang mukha ko sa mga public page ng kumpanya, naisipan kong pumasok nang maaga gamit ang napakasimpleng polo shirt at maong. Gusto ko kasing makita ang totoong vibe ng office floor kung paano mag-usap at magtrabaho ang mga tao kapag wala ang boss.
Para marating ang posisyong 'to, dumaan ako sa matinding puyat at pagod sa ibang bansa. Ilang taon akong nagtiis sa mga mabibigat na operations role, nagpapakamatay sa trabaho, at madalas instant noodles lang din ang hapunan ko sa maliit kong apartment noon para lang ma-perfect ang takbo ng negosyo. Ngayong nabigyan ako ng pagkakataong pamunuan ang buong kumpanya, priority ko na maging maayos ang trato sa bawat empleyado.
Pero mukhang may mga sumisira sa kultura ng opisina. Kaninang alas-otso ng umaga, pumila ako sa pantry para lang kumuha ng mainit na tubig para sa kape ko.
Eksaktong sumulpot ang isang senior manager na si Arvin. Ditso-ditso niyang hinarangan ang pila, tinulak ang baso ko, at nung tignan ko siya, tinaasan niya ako ng kilay.
"Tabi nga. Mas mahalaga ang oras ko kaysa sa pag-aantay mo," sabi niya habang may mapait na ngiti sa labi. Pagkatapos niyang magtimpla, kinuha niya yung mga basyong papel na tasa at wrapper ng asukal, diretsong ibinagsak sa ibabaw ng lamesa sa tapat ko, at tumawa nang malakas: "Baguhan ka lang dito, mag-linis ka na lang sa gilid."
Hindi ako kumibo. Pinanood ko lang siyang maglakad paalis habang nagbubulungan ang ibang staff na natatakot sa kanya.
Eksaktong isang oras ang lumipas, alas-nuebe ng umaga ang simula ng grand boardroom meeting para sa taunang promotion review ng mga senior staff. Pumasok si Arvin sa silid, bitbit ang kanyang mga accomplishment files, nakangiti nang malawak at handa nang mag-flex para makuha ang pinapangarap niyang executive seat.
Pero nung iangat niya ang tingin niya sa dulo ng mahabang lamesa, literal na nanigas siya sa may pintuan at nalaglag ang mga hawak niyang folder sa sahig habang nakatitig sa lalaking nakaupo sa pinakamalaking swivel chair.
Ako ang nakaupo doon, suot na ang aking pormal na corporate suit jacket na nakasabit lang sa opisina ko kanina.
"Good morning, Arvin. Maupo ka," panimula ko, sapat ang lakas ng boles ko para marinig ng lahat ng vice presidents na kasama ko sa board.
"M-Sir?! Kayo po yung bagong CEO natin?" nauutal na si Arvin, ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay at nagsisimula nang pagpawisan nang malapot habang dahan-dahang pinupulot ang mga nagkalat na papel sa semento.
"Oo. Ako nga yung 'baguhan' na sinabihan mo kanina sa pantry na maglinis na lang sa gilid," sabi ko habang dahan-dahang binubuksan ang master profile folder ng kanyang departamento sa harap ko. "Huwag ka nang mag-alala tungkol sa promotion mo ngayong umaga, dahil bago ako pumasok dito sa silid, tinapos ko na ring silipin ang mga iniwan mong log delivery records nitong huling tatlong buwan."
Mabilis na napayuko si Arvin, hindi na makatingin nang diretso sa akin o sa ibang board members na nagsisimula nang magtaka sa tensyon sa loob.
"Sir, pasensya na po talaga! Hindi ko po alam na kayo pala ang boss natin, nagbibiro lang naman po ako kanina sa pantry para lang sumigla ang mga tao!" desperadong pagsisinungaling niya, sinusubukan pang takpan ang ugali niya sa harap ng mga nakatataas.
"Hindi biro ang ugali mo, Arvin. At lalong hindi biro ang nahanap kong mga bawas at discrepancy sa mga supply chains na hawak mo," inilapag ko sa lamesa ang print-out ng mga reklamo ng mga messenger at warehouse staff na matagal na niyang tinatago sa management. "Palagi mong minamaliit ang mga simpleng manggagawa rito, habang kinukuha mo ang mga insentibo na para sa kanila. Hindi ka karapat-dapat sa posisyong ito."
"Sir, pakiusap po! Huwag niyo po akong tanggalin, may pamilya po akong binubuhay at marami akong utang na binabayaran buwan-buwan!" umiiyak na si Arvin habang nakatayo sa harap ng pintuan ng boardroom, hiyang-hiya sa harap ng lahat ng kapwa niya managers.
"Hindi kita tatanggalin dahil lang sa bastos ka sa akin sa pantry, Arvin. Tatanggalin kita dahil napatunayan ng mga records na wala kang integridad sa trabaho," senenyasan ko ang security head na naka-standby sa tabi ko. "Heto ang iyong immediate termination at blacklisting order. May isang oras ka para kunin ang mga personal mong gamit sa desk mo bago ka tuluyang ilabas ng building na 'to."
Tinalikuran ko siya habang binubuksan ko ang susunod na folder para sa isang karapat-dapat na staff. Naririnig ko ang pagmamakaawa niya sa hallway habang inaasistehan siya ng mga guard paalis ng floor.
Nakahinga ako nang malalim habang tinitignan ko ang buong boardroom. Masakit makita na may mga taong ginagamit ang maliit nilang posisyon para mang-api ng iba, pero mas masarap sa pakiramdam na alam kong may kakayahan akong protektahan ang mga simpleng empleyado na tunay na nagpapatakbo sa kumpanyang ito. Handa na akong magpatuloy sa pagtatrabaho nang may buong kapayapaan at hustisya para sa lahat.
0 Comments