"Son, is she bothering you? I told you not to work the floor on your first day of training to inherit this franchise."
Grabe, hinding-hindi ko makakalimutan ang kahihiyang dinanas ko ngayong gabi sa gitna ng sikat at mamahaling restaurant dito sa Bonifacio Global City. Puno ang buong dining area ng mga high-end na kliyente, at maririnig ang mahinang tugtog ng piano sa gilid, pero ang lahat ng atensyon ay biglang napunta sa amin sa table 14.
Para sa trabahong ito bilang isang simple at baguhang waiter, pumasok ako nang maaga para matutunan ang patakbo ng service floor. Suot ko ang simpleng puting polo at itim na apron, at tinitiis ko ang pagod at matagal na pagtayo dahil gusto kong maranasan ang totoong buhay ng mga staff sa ibaba bago ako magdesisyon sa mas malalaking bagay sa buhay ko. Buong-puso ang pagpapakumbaba ko sa bawat customer na dumarating dahil yun ang tamang asal.
Pero kanitang alas-walo ng gabi, dumating ang isang kilalang lifestyle influencer na si Chloe, kasama ang kanyang grupo. Mula pag-upo niya, napaka-bastos na ng pakikitungo niya sa akin. Panay ang pitik ng mga daliri niya para utusan ako, tinatawag akong "boy," at kung anu-anong reklamo ang sinasabi habang naka-on ang live stream ng kanyang phone para ipakita sa mga followers niya kung gaano siya kahigpit sa mga restaurant.
Dahil sa matinding dagsa ng mga order sa kusina, na-delay nang sampung minuto ang hinahanda nilang mamahaling steak. Biglang nagwala si Chloe. Kinuha niya ang baso ng malamig na tubig sa ibabaw ng lamesa at diretsong isinabog sa tapat ng mga sapatos ko, dahilan para mabasa ang buong medyas ko habang tumatawa ang mga kasama niya.
"Ang bagal-bagal mo! Hindi mo ba alam kung magkano ang kinikita ko sa isang post lang? Sobrang sayang ang oras ko sa isang katulad mo!" malakas niyang sinabi sa harap ng camera habang nakatutok ang lens sa mukha ko para sa clout. "Ganyan talaga kapag walang natapos na maayos na paaralan, nagiging tagatabi na lang ng dumi ng iba."
Nanginginig ang mga kamay ko sa tindi ng insulto at hiya habang nagbubulungan ang mga katabi naming table. Hahawakan ko na sana ang towel sa bulsa ko para linisin ang sapatos ko nang biglang bumukas ang pinto ng main kitchen.
Isang matangkad na lalaki na suot ang pormal na business suit ang dahan-dahang naglakad papalapit sa amin. Siya si Arthur Santos, ang tinitingalang bilyonaryo na may-ari ng buong malaking restaurant franchise chain na ito sa bansa.
Tiningnan niya si Chloe nang napakalamig, lumapit siya sa tabi ko, at tinapik ang aking balikat habang sinasabi ang mga salitang narinig ng buong live stream audience sa phone niya: "Son, is she bothering you? I told you not to work the floor on your first day of training to inherit this franchise."
Nawala ang tawit-tawa sa mukha ni Chloe. Ang phone na hawak niya na kasalukuyang may libo-libong viewers sa live stream ay biglang nanginginig sa kanyang mga kamay. Ang mga kasama niya sa table ay sabay-sabay na napabitaw sa kanilang mga kubyertos sa matinding gulat.
Ako si Gabriel Santos. At ang bilyonaryong kakarating lang mula sa kusina ay ang sarili kong ama. Kakauwi ko lang galing sa aking pag-aaral ng business management sa ibang bansa, at pinili kong magsimula bilang isang regular na waiter ngayong araw dahil gusto kong maintindihan ang hirap ng mga manggagawa bago ko pormal na pamunuan ang buong pamilyang negosyo namin sa Lunes.
"S-Sir Arthur?! Anak niyo po siya?" nauutal na si Chloe, ang kanyang boses ay tuluyan nang nawalan ng tapang habang pilit na ibinababa ang kanyang phone para i-off ang live stream, pero huli na dahil nag-viral na ang eksena sa comment section.
"Huwag mong patayin ang camera, Chloe," kalmado at mariin kong sinabi habang kinukuha ko ang isang malinis na tela mula sa gilid para punasan ang aking braso. "Mas maganda na makita ng mga followers mo kung paano mo tratuhin ang mga tao na sa tingin mo ay mas mababa sa iyo dahil lang sa tingin mo ay sikat ka."
"Gabriel, bro, pasensya na talaga! Hindi namin alam na anak ka pala ng may-ari! Nagbibiruan lang naman kami para sa aming bagong video content, walang personalan!" desperadong pagmamakaawa ng isa sa mga kasama niya habang tumatayo at sinusubukan akong lapitan.
"Hindi biro ang pagbuhos ng tubig sa sapatos ng isang nagtatrabaho nang tapat, at lalong hindi biro ang panlalait mo sa dangal ng mga staff ng restaurant na ito," hinarap ng aking ama ang floor manager na mabilis na lumapit sa amin. "Manager, i-cancel ang lahat ng order ng table na ito. Ilista ang mga pangalan nila at permanenteng i-blacklist sila sa lahat ng branches ng ating kumpanya sa buong bansa. Hindi namin kailangan ang pera ng mga taong walang respeto sa aming mga empleyado."
Hiyang-hiya si Chloe habang pinapanood sila ng lahat ng mga mayayamang kliyente sa loob ng restaurant. Sa loob ng sumunod na tatlong oras, nalaman ko mula sa aking marketing team na nag-trending ang video sa Twitter at TikTok, dahilan upang tuluyang kanselahin ng mga malalaking brands ang kanilang mga sponsorship contracts kay Chloe dahil sa masamang ugali na ipinakita niya sa live.
Tinalikuran ko sila habang dinalhan ako ng aking ama ng bagong sapatos sa back office. Nagpatuloy ako sa pagtulong sa aking mga kasamang waiter sa floor hanggang sa matapos ang gabi nang may buong kapayapaan sa puso.
Napatunayan ko sa sarili ko ngayong gabi na ang totoong yaman at kapangyarihan ay hindi nasusukat sa dami ng iyong followers o sa ingay ng iyong pangalan sa social media, kundi sa kung paano mo rumespeto at pahalagahan ang bawat tao, anuman ang kanilang katayuan sa buhay. Handa na akong magpatuloy sa pag-aaral ng aming negosyo, na may buong pagpapakumbaba at katapatan para sa lahat.
0 Comments