"Maupo ka. Pag-usapan natin kung bakit hinding-hindi mo makukuha ang trabahong 'to."
Sobrang lakas ng tibok ng puso ko habang nakaupo ako sa likod ng malaking marble reception desk dito sa 25th floor ng isang sikat na corporate tower sa Bonifacio Global City. Katatapos lang ng shift ko sa pag-aayos ng mga schedules ng kumpanya, at kasalukuyan kong tinitignan ang listahan ng mga aplikante para sa posisyon ng Senior Project Manager ngayong umaga.
Para sa trabahong ito, halos ibigay ko na ang buong oras at lakas ko sa loob ng apat na taon. Nagtitiis ako sa puyat at pagod sa gabi para lang pag-aralan ang bawat detalye ng negosyo ng aking pamilya mula sa pinakamababang posisyon. Mas gusto kong maranasan ang totoong takbo ng opisina sa ibaba, ang makasalamuha ang mga simpleng staff, at ang makita ang totoong ugali ng mga taong gustong pumasok sa amin bago ko pormal na hawakan ang pamumuno ng buong kumpanya. Dahil para sa akin, ang tunay na pinuno ay marunong magpakumbaba at rumespeto sa bawat tao, anuman ang kanilang tungkulin.
Pero kanitang alas-siyam ng umaga, pumasok ang isang napaka-snobbish at mayabang na aplikante na si Ethan. Suot niya ang isang mamahaling branded na suit at panay ang tingin sa kanyang mamahaling relos habang naglalakad patungo sa pwesto ko. Mula paglapit niya, napaka-bastos na ng pakikitungo niya sa akin dahil lang sa akala niya ay isa lamang akong simpleng receptionist.
"Miss, nasaan na ba ang HR manager niyo? Sobrang sayang ang oras ko sa pag-aantay dito," pasigaw at walang galang na sabi ni Ethan habang ibinabagsak ang kanyang resume folder sa ibabaw ng desk ko. "At saka, magtimpla ka nga ng kape para sa akin. Siguraduhin mong mainit at walang masyadong asukal."
Kahit medyo nabigla ako sa ugali niya, pinili kong ngumiti nang pormal at ipinagtimpla ko siya ng kape mula sa pantry sa likod. Pero nung iabot ko sa kanya ang tasa, sinadya niyang buksan ang wrapper ng asukal at diretso niyang ibinagsak ang basyong papel sa tapat ng mga sapatos ko sa sahig, sabay tawa nang mapang-asar sa harap ng ibang mga aplikante.
"Bagay lang yan sa pwesto mo para may ginagawa ka naman habang nag-aantay ako ng interview ko," umirap siya at tumalikod para maupo sa sofa habang nakataas ang mga paa.
Nanginginig ang mga daliri ko sa tindi ng inis habang pinupulot ko ang kalat na iniwan niya. Pinili kong manatiling kalmado, pumasok ako sa back office, at mabilis kong isinuot ang aking luxury designer blazer na nakasabit sa aking personal na cabinet.
Pagkalipas ng tatlumpung minuto, tinawag ng aming HR assistant ang pangalan ni Ethan para sa kanyang final panel interview sa loob ng inner executive room. Pumasok siya na may malawak na ngiti, handang-handa nang mag-flex ng kanyang mga nakaraang achievements para makuha ang mataas na sahod.
Pero nung iangat niya ang kanyang tingin patungo sa malaking swivel chair sa likod ng mamahaling glass desk, literal na nanigas siya sa may pintuan at muntik nang mabitawan ang kanyang mamahaling leather bag habang nakatitig sa mukha ng babaeng nakaupo sa harap niya.
Ako ang nakaupo doon, maayos ang aking porma gamit ang aking luxury blazer, at diretso akong nakatingin sa kanya nang may napakatahimik at napakalamig na ngiti.
"Maupo ka, Ethan," panimula ko, sapat ang lakas ng boses ko para tumahimik ang buong silid kung saan kasama ko ang dalawang senior vice presidents ng kumpanya. "Pag-usapan natin kung bakit hinding-hindi mo makukuha ang trabahong 'to."
Nawala ang lahat ng kulay sa mukha ni Ethan. Ang kanyang mga labi ay literal na nanginginig sa matinding gulat habang dahan-dahang humahakbang papalapit sa upuan, habang ang malalaking butil ng pawis ay nagsisimula nang tumulo mula sa kanyang noo sa tindi ng kaba at kahihiyan.
Ako si Monica Santos, ang panganay na anak ng bilyonaryong founder at kasalukuyang tumatayong Managing Director at Chief Executive Officer ng buong investment enterprise na ito. Pinili kong mag-render ng immersion service bilang receptionist ngayong linggo dahil gusto kong personal na makita ang totoong ugali at karakter ng mga taong nag-aaplay sa amin kapag akala nila ay wala silang kaharap na boss.
"M-Ms. Monica?! Kayo po ang CEO natin?" nauutal na si Ethan, ang kanyang boses ay tuluyan nang nawalan ng yabang habang pilit na inilalagay ang kanyang mga papel sa lamesa nang nanginginig ang mga kamay.
"Oo, Ethan. Ako nga yung 'simpleng receptionist' na sinabihan mo kanina sa lobby na nagsasayang ng oras mo at pinagpulot mo ng basura sa tapat ng mga sapatos ko," kalmado kong sinabi habang dahan-dahan kong isinasara ang kanyang resume folder nang hindi man lang ito binabasa. "Noong ibagsak mo ang wrapper ng asukal sa harap ko, doon ko na napagpasyahan ang magiging resulta ng aplikasyon mo ngayong umaga."
Mabilis na napayuko si Ethan, hiyang-hiya sa harap ng ibang mga matataas na opisyal ng kumpanya na nagtatatalo na kung anong kalokohan ang ginawa niya sa labas bago pumasok sa silid.
"Ma'am, pasensya na po talaga! Hindi ko po alam na kayo pala ang may-ari, medyo stressed lang po ako dahil sa traffic kanina kaya ako naging masungit sa labas! Pwede niyo naman pong tignan ang mga galing ko sa trabaho, marami po akong magagandang plano para sa kumpanya niyo!" desperadong pagmamakaawa ni Ethan habang pilit na lumalapit sa tapat ng lamesa ko, halos maiyak na sa tindi ng panic dahil alam niyang ito na ang pinakamalaking pagkakataon na mawawala sa kanyang karera.
"Hindi ko kailangan ang mga plano ng isang taong walang tamang asal at respeto sa kapwa manggagawa, Ethan," direkta at mariin kong sagot habang itinuturo ko ang pintuan ng boardroom. "Ang kumpanyang ito ay binuo ng pamilya ko nang may pagpapahalaga sa dangal ng bawat empleyado, mula sa mga utility hanggang sa mga executives sa itaas. Kung sa labas pa lang ay kaya mo nang tapakan ang isang tao dahil lang sa tingin mo ay mas mababa ang posisyon niya sa iyo, wala kang puwang sa pamunuan ko."
"Ma'am, pakiusap po! Huwag niyo po akong i-reject, masisira ang reputasyon ko sa ibang kumpanya kapag nalaman nilang na-blacklist ako rito!" hysterikal na sigaw niya habang nakahawak sa gilid ng upuan, pero dahan-dahan kong isinenyas ang aking kamay sa aking security team na pormal na pumasok sa loob para i-escort siya palabas ng floor.
"cancelled na ang aplikasyon mo, Ethan. At nakalagay na rin ang pangalan mo sa central database blacklist ng lahat ng aming sister companies sa buong lungsod. Pwede ka nang umalis," malamig kong pagtatapos sa usapan.
Hiyang-hiya si Ethan habang naglalakad palabas ng inner office habang pinapanood ng lahat ng mga staff na nakakita sa kayabangan niya kanitang umaga. Narinig ko na lang mula sa aking team na mabilis siyang sumakay sa elevator habang umiiyak at tinatago ang kanyang mukha sa tindi ng kahihiyang idinala ng sarili niyang masamang ugali.
Nakahinga ako nang malalim habang tinitignan ko ang buong maayos na takbo ng aming opisina sa labas ng salamin.
Napatunayan ko sa sarili ko ngayong araw na ang totoong tagumpay, yaman, at kapangyarihan ay hindi nasusukat sa ganda ng iyong suit o sa taas ng posisyon na hinahangad mo sa buhay. Nasusukat ito sa kung paano mo tratuhin ang bawat tao nang may buong pagpapakumbaba, katapatan, at pantay na respeto nang walang anino ng pagmamataas. Handa na akong magpatuloy sa pamumuno sa aming kumpanya nang may buong kapayapaan at hustisya para sa lahat ng aming mga manggagawa.
0 Comments