"Mag-impake na kayo ng mga basura niyo at lumayas kayo sa compound ko ngayon din! Walang puwang dito sa mga pulubi!"
Ramdam ko ang matinding init ng semento rito sa compound sa Mandaluyong habang naririnig ko ang pasigaw na boses ng may-ari ng pinapaupahan naming kwarto, si Aling Cynthia. Nakatayo siya sa tapat ng pinto ng lola ko, nakapamewang, tila ba kung sinong reyna, habang dinuduro-duro ang matanda na halos maiyak na sa takot at hiya sa harap ng mga kapitbahay.
Para sa pamilya ko, ang aking lola ang nag-iisang nagpalaki sa akin simula nung bata pa ako habang nagtatrabaho siya bilang isang simpleng taga-tahi ng mga basahan. Ngayong nakatapos na ako at may maayos na akong karera bilang isang real estate property specialist sa isang malaking developer sa Manila, pinagsisikapan kong ibigay sa kanya ang pinakamasayang buhay. Pero dahil gusto ng lola ko na manatili muna sa lumang compound kung saan andun ang mga luma niyang kaibigan, hinayaan ko muna siya habang palihim akong nag-aayos ng mas magandang sorpresang regalo para sa kanya ngayong buwan.
Kaso, naging napakalala ng ugali nitong si Aling Cynthia nitong mga nakaraang buwan dahil lang sa nalaman niyang medyo gipit ang ilang pamilya rito. Kanitang umaga, nagkaroon ng isang araw na delay ang pagpapadala ng upa ng lola ko dahil nagkaroon ng aberya ang online bank transfer app na gamit ko mula sa opisina. Isang araw lang. Pero imbes na makinig sa paliwanag, dinaluhan agad ni Aling Cynthia ang pinto ng lola ko, itinapon ang mga lumang tsinelas at ilang gamit sa labas ng corridor, at sinimulang ipahiya ang matanda sa harap ng buong compound para lang ipagmalaki ang kayamanan niya.
"Isang araw o isang buwan, pareho lang yun! Kung wala kayong pambayad, doon kayo tumira sa ilalim ng tulay! Nakakasira kayo ng imahe ng compound ko!" malakas na bulyaw niya habang tinatabig ang mga halaman na inaalagaan ng lola ko. Lumapit ako para harangan siya at hawakan ang braso ng lola ko na nanginginig na sa takot.
Eksakto namang narinig namin ang tunog ng isang napakalakas na busina mula sa bukana ng makipot na daan ng compound. Isang makintab at napakalaking black luxury SUV ang dahan-dahang pumasok at huminto mismong sa tapat ng gate.
Bumukas ang pinto ng sasakyan, at isang pormal na lalaki na suot ang napakamahaling suit at bitbit ang isang leather briefcase ang dahan-dahang bumaba. Siya si Atty. Santos, ang isa sa pinakamataas at tanyag na corporate lawyers na madalas kong makasama sa mga malalaking pirmahan ng mga lupain sa lungsod.
Mabilis na nagbago ang mukha ni Aling Cynthia, pilit na nag-ayos ng kanyang porma dahil akala niya ay may mayamang kliyente na bibisita sa kanya. Pero dire-diretsong lumakad si Atty. Santos papalapit sa pwesto namin, nilagpasan siya, at huminto sa harap ng lola ko habang naglalabas ng isang makapal na court summons mula sa kanyang bag upang iabot ito kay Aling Cynthia kasabay ng mga salitang nagpatahimik sa buong ingay ng paligid:
"Lola doesn't owe you rent. Joshua, her grandson, just bought this entire commercial sector, including your house."
Nalaglag ang panga ni Aling Cynthia habang hawak ang puting sobre ng court summons na ibinigay ni Atty. Santos. Ang kaninang napaka-tapang at mapang-aping mukha niya ay biglang napalitan ng matinding pamumutla at panginginig ng mga labi. Tumingin siya sa akin, pagkatapos ay sa malaking black SUV na nasa likod ko, na tila ba hindi makapaniwala sa naririnig niya mula sa isang sikat na abogado.
Ang hindi alam ni Aling Cynthia, sa loob ng nakaraang tatlong buwan, palihim kong pinagtrabahuhan ang pagbili sa buong commercial block ng compound na ito. Nalaman ko kasi mula sa mga lumang dokumento sa munisipyo na ang pamilya ni Aling Cynthia ay matagal nang may malaking utang sa buwis sa lupa at ang ari-arian na ito ay nakatakda nang i-foreclose ng bangko. Ginamit ko ang aking mga naipong komisyon mula sa mga malalaking benta ko ng ari-arian sa Manila para tuluyang bayaran at bilhin ang buong titulo ng lupang ito sa ilalim ng pangalan ko at ng lola ko bilang aming permanenteng investment.
"J-Joshua... totoo ba ito? Ikaw na ang may-ari ng buong compound na ito ngayon?" nauutal na si Aling Cynthia, ang kanyang boses ay tuluyan nang nawalan ng yabang habang dahan-dahang humahakbang pabalik patungo sa sarili niyang pinto.
"Oo, Aling Cynthia," kalmado kong sinabi habang iniaayos ko ang suot kong jacket at inaalalayan ang lola ko na maupo sa isang malinis na upuan sa veranda. "Ako nga yung apo na sinabihan mo kanina na lumayas at tumira sa ilalim ng tulay dahil lang nagkaroon ng kaunting delay ang transfer ng upa ng lola ko ngayong umaga. Ngayong hawak ko na ang orihinal na titulo ng buong commercial sector na ito, mukhang nagkabaligtad na ang sitwasyon nating dalawa."
Lahat ng mga kapitbahay na matagal nang tinitiis ang masamang ugali ni Aling Cynthia ay sabay-sabay na nagpalakpakan at nagbulungan nang may malalaking ngiti sa kanilang mga mukha nung mapagtanto ang totoong nangyari.
"Joshua, irog ko, pasensya na talaga! Alam mo namang medyo mainit lang ang ulo ko kanina dahil sa dami ng iniisip ko, hindi ko naman sinasadya na saktan ang lola mo! Pwede naman natin itong pag-usapan nang maayos bilang magkakapitbahay!" desperadong pagmamakaawa ni Aling Cynthia habang lumalapit sa akin, halos maiyak na sa tindi ng kaba dahil alam niyang ang sarili niyang bahay ay nakatayo sa lupang pagmamay-ari ko na ngayon.
"Tapos na ang pag-uusap natin, Aling Cynthia," mariin at direktang sagot ko habang itinuturo ko ang hawak niyang papel ng court summons. "Nakasaad diyan sa inilabas na legal notice ng aking abogado na mayroon ka lamang eksaktong tatlumpung araw para i-vacate at lisanin ang pwestong ito dahil gagawin ko itong isang modernong apartment complex para sa lahat ng mga tapat na tenants rito na matagal mo nang inaapi. cancelled na ang karapatan mo rito sa compound ko."
Hiyang-hiya si Aling Cynthia habang dahan-dahang pumapasok sa loob ng kanyang bahay habang naririnig ang tawanan ng mga tao sa paligid. Noong hapon ding iyon, binuhat ko ang mga gamit ng lola ko patungo sa sasakyan para dalhin muna siya sa isang magandang hotel habang sinisimulan ang pag-renovate ng buong lugar para sa aming bagong buhay.
Napatunayan ko sa sarili ko ngayong araw na ang totoong tagumpay at pagbawi ay hindi nakukuha sa pakikipag-away gamit ang mararahas na salita o sa pagganti sa parehong mababang paraan. Nakukuha ito sa tahimik na pagsisikap, pagpapakumbaba, at paggamit ng iyong tagumpay upang protektahan ang mga taong nagmahal at nag-alaga sa iyo noong walang-wala ka pa. Handa na akong magpatuloy sa pagbuo ng aming kinabukasan nang may buong kapayapaan at kaligayahan sa puso, kasama ang aking lola.
0 Comments